Aan tafel met een beloftevolle Bourgondische plannenmaker
De junior onder de Knappe Koppen. Nicolas is pas van school maar al wereldberoemd. Sinds hij vorige zomer als winnaar van The Farm uit de bus kwam is hij niet meer te stoppen. Als Junior Strategic Planner bij Proximity BBDO Londen bedenkt hij reclame concepten voor mega klanten als P&G en Kraft. Benieuwd of hij nog met beide voeten op de grond staat.
Hij is niet echt stipt op tijd, maar dat had ik ook niet verwacht. Nicolas is voor een paar dagen terug in België. Ik kan me voorstellen dat het weerzien met de Belgische vrienden en bieren je bioritme wat van slag kan brengen. Desalniettemin is hij zo fris als een hoentje.
WERK
Je bent nog maar 1 jaar aan de slag en je hebt al een topfunctie in Londen. Hoe verwacht je dat je carrière nog zal verlopen?
Londen ligt nog niet aan mijn voeten hé. Het is natuurlijk wel te gek dat ik als junior planner mee de boardroom in mag bij grote klanten en dat je merkt dat je daar ook aanvaard wordt. Het is knap dat ze dat risico durven nemen, want wat ik doe is vooral gebaseerd op gut feeling. Je kan nu eenmaal niet altijd rationeel tot een creatieve oplossing komen. Gelukkig is lateraal denken een aanvaard concept in de reclamewereld. Mijn job geeft ook veel vrijheid om na te denken. Zo is het geen enkel probleem dat ik mij enkele uurtjes per week bezig hou met iPads, Playstations, Androids en allerhande blogs om inspiratie op te doen. In de timesheets is daar trouwens tijd voor voorzien. Maar over mijn toekomst heb ik eigenlijk nog niet nagedacht. Ooit, als ik oud ben, een truffelboerderij in Italië hebben of zo, dat lijk me wel wat.
Vind je dat jongeren van de zogezegde “generation Y” nog passen in de arbeidsmarkt? Wie zal zich aanpassen: de jongeren of de bedrijfscultuur?
Onze generatie is zeer makkelijk opgegroeid. Als kinderen van de babyboomers nemen wij onze welvaart als vanzelfsprekend. Wij hebben nooit iets tekort gehad. Ik denk dat er bij velen geen echte drive is om grote professionele risico’s te nemen. Niemand is nog bang om in de goot te eindigen, dat bestaat bijna niet meer. Ik denk dat veel jongeren daardoor als gemakkelijkheidsoplossing er voor kiezen om binnen het bestaande systeem te werken. Al merk je natuurlijk dat de normale chain of command in bedrijven door digital natives niet meer zo gemakkelijk meer geaccepteerd wordt.
Bij het summerschool project “The Farm” hebben jullie een eigen reclamebureau moeten opstarten. Nooit gedacht om dat met die groep “voor echt” te gaan doen?
Het leuke van deze tijd is dat het enige wat je nodig hebt om iets te realiseren je eigen skills zijn. We zitten in een people business en alles wat je verder nodig hebt is een computer. We hebben er dus wel degelijk over nagedacht. Er zijn geheime plannen om over 5 a 10 jaar opnieuw samen te komen met degenen die dan nog actief zijn in de sector. Wie weet starten we dan wel een eigen bureau.
ECONOMIE
Denk je dat je ooit op pensioen zal kunnen gaan?
Ik ben er toch wel mee bezig wat de toekomst nog gaat brengen. De vergrijzing is een echt probleem waar niemand een oplossing voor heeft. Wat mijn pensioen betreft weet ik dat ik door het systeem gejossed ben. Ik ga er vooral van uit dat de staat niet voor ons zal zorgen. Ik zal dus zelf iets moeten opstarten, want van werken word je niet rijk.
Is ons welvaartsniveau niet veel te hoog? Vergeleken met de hardwerkende Chinezen leven we ver boven onze stand.
Ik geloof sowieso niet meer in fabricage, dat doen ze in Azië veel goedkoper. Wij zullen het moeten hebben van de diensteneconomie. Ik denk dat de Aziaten daar toch nog een groot nadeel hebben door hun lagere opleidingsniveau. Maar eerlijk gezegd ben ik er niet zo mee bezig. Ik vind wel dat we via internet onze lokale troeven moeten uitspelen. Think local, act global: het omgekeerde van het bekende mantra. Kijk maar naar het succes van de Belgische bieren in de Verenigde Staten.
Jij werkt vandaag in Londen. Veel beloftevolle mensen die in België opgeleid zijn vertrekken naar het buitenland, denk maar aan Patty Maes. Is die brain drain niet nefast voor ons land?
Ja, maar ter compensatie drink ik dus wel Stella in de UK, hé. Eigenlijk is het toch normaal dat we de wereld ontdekken? Wij zijn de eerste generatie die opgegroeid is met goedkope vliegtuigreizen. Onze kennissenkring is dan ook internationaal, ook dankzij het Erasmus programma. België is een complex land met 3 talen, 3 culturen en hoge belastingen. In het buitenland zijn er veel meer opportuniteiten, alleen al door het schaalvoordeel. Zo ken ik iemand die foto's neemt van honden in classic cars en die via een website verkoopt. Voor een dergelijk niche product heb je een grote markt nodig.
INTERNET
Zoals de meeste jongeren ben je mee met sociale media. Heb je dan geen behoefte aan privacy meer?
Ik ben wie ik ben en dat mag iedereen weten. Alleen met mijn adresgegevens spring ik voorzichtig om. Maar iedereen hangt al eens het zwijn uit en zo staan er niet alleen van mezelf maar ook van bazen of klanten foto's online. Dat zegt toch niets over hoe je je professioneel gedraagt? Anderzijds ben ik me wel degelijk bewust van wat ik deel. Door te kiezen om bepaalde dingen te delen en anderen niet geef je ook een boodschap mee. You are what you share. In zekere zin denk ik dat iedereen op die manier wel met imago en personal branding bezig is.
Wat denk je dat het internet nog zal veranderen in het leven van de doorsnee Belg?
Voorspellingen over digitale evoluties blijven bijzonder moeilijk, wie had zich in 2006 ooit het huidige succes van Facebook kunnen voorstellen? Mobiel internet en location based services zijn aan een sterke opmars bezig. In Londen zie je dat sterk. De GSM is snel het belangrijkste internet device aan het worden. Velen hebben twee toestellen voor de twee levens die ze leiden. Een blackberry voor werk en een iPhone/Android voor vrienden en familie. Het continu online zijn zorgt er dan ook voor dat je sociaal leven door het internet bepaald gaat worden. Kijk maar naar de stijgende populariteit van Foursquare, Yelp en natuurlijk Facebook Mobile.
Houdt het geen gevaar in om volledig online te gaan leven? Waar blijft de fysieke band?
Onze attention span wordt natuurlijk zeer kort hé. Ik merk dat ik al ongeduldig word als ik een boek lees. Alles moet bite-size zijn. Daarom vind ik Flipboard op de iPad zo geweldig. Maar of je nu in een offline ratrace meedraait of op het internet, veel verschil maakt dat niet. Belangrijk is af en toe tot rust komen. Zo ga ik binnenkort met vrienden gaan trekken in de Pyreneeën, natuurlijk zonder internet en andere moderne luxes. De eerste dagen heeft je geest moeite om te vertragen, maar daarna geniet je van het Zen-effect.
LEKKER ETEN
Ben je veel bezig met wat je eet? Onder je leeftijdsgenoten zijn er weer meer vegetariërs.
Ik ben een Bourgondiër pur sang, ik eet zeer graag vlees. Van McDonalds tot een Michelin restaurant. Als jobstudent werkte ik trouwens ook bij een wijnhandelaar. Eten is bij mij echt op de sensoriële ervaring gericht, niet zodanig op gezondheid. Maar we zouden misschien beter wat meer stilstaan bij de duurzaamheid van onze voedselketen.
Wordt er in de wereld van de snelle reclamejongens nog tijd gemaakt voor een goed gesprek bij een glas wijn? Of is het vooral compleet “loss gehen” op decadente feestjes?
Onlangs hadden we de Alice in Wonderland party en dat was wel behoorlijk decadent, ja. Maar toch niet de rock&roll verhalen die je uit de jaren '80 hoort. Als er nu een feestje is, dan is dat om een belangrijke deal te vieren. Eigen aan de reclamewereld is wel dat je er altijd interessante mensen tegen komt. Wat dan ook vaak gebeurt is dat we na het werk met collega's iets gaan drinken. Door het vroege sluitingsuur in Londen kan dat best. Het risico dat je 's anderendaags niet uit je bed geraakt is minimaal.
Heb je al ooit ergens gegeten waar je het echt memorabel vond?
Elk jaar kan je tijdens de week van de jeugd voor €30 in een toprestaurant terecht. Zo heb ik al in de Radisson Seagrill van de keuken van Yves Mattagne kunnen proeven. Maar een echte aanrader vind ik Le Fourneau in Brussel. Je zit er rond de keuken en bestelt tapa's zoveel je maar wil. Enige nadeel: je spendeert altijd meer dan wat je gepland had.
Ik nodigde Nicolas uit als kind van zijn tijd, als archetype van de Generation Y. Voor een stuk werd het beeld bevestigd, maar toch merk je dat het respect voor traditionele waarden er wel langzaam in komt. Ergens heb ik het gevoel dat de vorige generatie, onze Generation X, lang zo braaf niet was. Maar in alle generaties zijn er leaders en followers. Het zijn de leaders als Nicolas die we nodig hebben om grenzen te verleggen. Vreemd genoeg ben ik vergeten om hem om advies te vragen en is hij vergeten om mij dat te geven. Of misschien durfde hij niet goed. Wie weet krijgen we het alsnog in de commentaren.
Commentaar