Het evangelie van de mobiele revolutie in La Paix
Het was Twitter die ons de weg wees naar La Paix. Wanneer 7 van de 10 mensen hetzelfde restaurant aanraden, dan moet je niet meer twijfelen. En omdat ik ondertussen al meer dan 5 jaar met Frank heb samengewerkt, mocht het wel eens iets meer zijn. Vandaag volgt er onder het interview dan ook een kleine restaurant review.
Met een achtergrond in politiek en Tupperware is Frank niet de typische internet ondernemer. Sinds hij enkele jaren geleden bij iCity de mogelijkheden van mobiel internet leerde kennen, is hij niet meer te stoppen. Ondertussen CEO van Mobile Vikings, wil hij vooral Chief Evangelist Officer zijn.
WERK
Je bent CEO en evangelist. Wat doet een evangelist?
Dat is de moeilijkste vraag die je mij kan stellen. Wanneer ik vertel dat ik een klein bedrijf leid dat het model van de telecom sector wil veranderen dan kijkt iedereen me met ongeloof aan. Maar ik probeer vooral de boodschap te brengen dat we voor een Mobiele Revolutie staan, één waarbij gebruikers een grote rol gaan spelen. Dat lijkt soms een beetje chaotisch, maar ik ben een fan van chaos. Bekijk maar hoe het heelal werkt: pure chaos. Mensen proberen steeds om orde te scheppen, maar na een tijdje loopt dat weer fout en dan belanden we weer in de chaos. Het is op die overgang van orde naar chaos dat innovatie ontstaat.
Wanneer jij nieuwe mensen aanwerft, waar ga je dan naar op zoek?
Uit het boek "From good to great" heb ik vooral onthouden dat het belangrijk is om de juiste mensen aan te werven. Ik let daarbij altijd op 3 dingen: Ten eerste moeten mensen geloven dat ze zelf het verschil kunnen maken. Ik heb een hekel aan fatalisme. Ten tweede moeten mensen genoeg passie hebben om onredelijke dingen te willen bereiken. Het is pas als je verwachtingen onredelijk hoog zijn dat je onmogelijke doelen kan halen. Ten derde moeten mensen zichzelf ten dienste van de groep kunnen stellen. Als je alleen je eigen agenda wilt invullen dan lukt het niet. Op een zeker moment moet je leren om belangeloos iets terug te geven.
Wat is werken voor jou, Frank?
Mensen gelukkig maken en er geld aan verdienen, in die volgorde. Meestal komt het dan neer op iets creëren. Zolang ik samen met een klein team gemotiveerde mensen iets nieuw kan bouwen dan heb ik niet het gevoel dat ik aan het werken ben. Dan voel ik me eerder zoals een kind dat met de legoblokjes mag spelen.
Gemotiveerde mensen blijven dikwijls niet lang gemotiveerd. Hoe pak je dat aan?
In mijn job als directeur bij Tupperware heb ik veel geleerd over hoe je mensen tot zelfontplooiing kan laten komen. Veel mensen worden klein gehouden en geloven niet in zichzelf. Maar als je ze toont waartoe ze in staat zijn dan gaan ze zichzelf overstijgen en bloeien ze open. Het leuke van Mobile Vikings is dat ik nu datzelfde mag doen, maar dan niet alleen voor de 12 mensen die bij Mobile Vikings werken. Ook de tientallen mensen die ons onbezoldigd steunen en onze boodschap verspreiden wil ik korter bij ons verhaal betrekken. En bij uitbreiding zelfs de 13.000 klanten die we vandaag hebben. Ik wil hier niet alleen een model uitwerken waarbij zij online erkenning voor hun inspanningen krijgen. Uiteindelijk moet er ook boter bij de vis komen en moet je mensen op een correcte manier voor hun prestaties belonen. Hier zijn we een gans model rond aan het uitwerken waarbij het zelfs kan zijn dat wij klanten gaan betalen omdat ze meer voor ons doen dan wij voor hun. Wij willen maximum €1 per klant per maand verdienen. Al de rest moet op 1 of andere manier naar de community terugvloeien.
INTERNET
Is die samenwerking met gebruikers dan de "Mobile Revolution"?
Het is voor de Mobile Revolution een noodzakelijke stap dat gebruikers geen klant meer zijn, maar lid van onze beweging. De Mobile Revolution is de beweging waar alles wat je doet en alles wat je bent gekoppeld is aan je persoonlijke identiteit. Wanneer je altijd en overal online bent openen zich ongekende mogelijkheden. Alles wat je doet zal geregistreerd worden. Privacy moet daarbij niet gaan over het afschermen van gegevens, maar over het zo gebruiken van gegevens dat je leven aangenamer wordt. De Mobile Revolution is dan ook vooral een zaak van data management en het stroomlijnen van gegevens. Als Mobile Vikings zien wij voor onszelf een rol weggelegd om dit proces te versnellen. Hiervoor willen we met vele kleine bedrijven gaan samenwerken om zo een ecosysteem te creëren.
ECONOMIE
Innovatie is zo een beetje jouw stokpaardje. Als voormalig bestuurslid van Flanders District of Creativity (FDC) sta je eerder aan de kant van de doeners, niet aan die van de denkers.
Innovatie moet je doen, dat kan je niet bedenken. Als je een product in de markt zet dan leer je vanzelf wat er moet wijzigen om er een succes van te maken. Wanneer je in een denktank iets uitwerkt dan is dat als in een labo: Het is er, maar niet in het echt. Je bent niets met een goed idee als het niet uitgevoerd wordt. Dan kan je hoogstens 2 jaar later zeggen dat je als eerste het licht gezien had. Daar zijn we toch niks mee?
Wat moet de overheid dan doen om onze economie aan te zwengelen?
Ik volg daar de visie van Richard Florida dat een overheid geen bedrijven moet steunen, maar het juiste klimaat moet scheppen. Een klimaat waarin creatieve mensen zich goed voelen en waarin afwijkend gedrag getolereerd wordt. Onze overheid gebruikt nog te veel het Keynesiaans model waarbij ze wetten en geld als instrumenten aanwendt. Een goed voorbeeld van hoe het anders kan is San Francisco, maar ook Eindhoven, waar de overheid faciliteert om grote en kleine bedrijven te laten samenwerken. Ook met Flanders DC hebben we hieraan gewerkt. We hebben ervoor gezorgd dat er evenementen zijn waar mensen die creatief willen ondernemen elkaar kunnen ontmoeten. Maar vooral hebben we de politieke klasse overtuigd van het belang van innovatie. Flanders DC heeft innovatie op de politieke agenda gezet.
Waarom blijft de politiek dan vaak over onbenulligheden gaan, terwijl de bedrijven smeken dat de crisis aangepakt wordt?
Wij missen vandaag grote leiders. We zijn in een fase van over-democratisering beland. Met Twitterende politici die ervoor zorgen dat voor de minste zucht verantwoording moet afgelegd worden. Een dictatuur is natuurlijk ook niet goed, maar het is wel tijd dat er opnieuw een groot staatsman opstaat. Dat kan enkel na een clash, het is dan dat de opportuniteiten ontstaan. Misschien gebeurt dat nu ook wel. Met de afgelopen verkiezingen hebben we gezien dat mensen opnieuw durven kiezen.
Frank heeft me al lang voor deze 20 Knappe Koppen zijn advies meegegeven. Zijn advies is niet alleen op mij van toepassing, maar ook op veel bloggers en andere mensen actief op internet: "Zorg dat je een manier vindt om wat je graag doet ten gelde te maken. Ergens goed in zijn en mensen helpen is fijn, maar als je er geen geld mee weet te verdienen dan zal je vroeg of laat toch iets anders moeten gaan doen. Durf te verkopen wat je doet."
ETEN IN LA PAIX
Over lekker eten hebben we het vandaag niet gehad, maar we hebben er des te meer van genoten. Hieronder volgt een verslag van de unieke restaurant ervaring die we in La Paix opdeden.
La Paix is eigenlijk geen restaurant maar een brasserie. Dat merk je meteen bij het binnenkomen aan de hectische sfeer die er heerst. Met welgeteld 8 centimeters tussen de tweepersoonstafeltjes is het er ook niet bepaald rustig tafelen. De Michelinster zullen ze dan ook vooral voor het eten gekregen hebben, en dat is dan weer goed nieuws.
De kaart was redelijk uitgebreid, waardoor ik besloot om mijn selectie te beperken tot de gerechten aangeduid als huisspecialiteit. Nee, geen paling in 't groen, maar werkelijk originele combinaties die je nergens anders kan eten. Frank koos voor de meer traditionele aanpak, dus we hebben van alles wat te bespreken.
Voorgerecht
Als voorgerecht nam ik de "Croustillants de pieds de porcs Basque désossés, à la moutarde". Hoe het gemaakt was weet ik niet, maar de knapperige korst om het ietwat vettige smakelijke varkensvlees was heerlijk om te eten. Een uniek "mondgevoel", zoals dat dan heet. En de smaken zaten natuurlijk perfect, met een leuke brunoise onder de pootjes. Overigens was alles wat we gegeten hebben perfect op punt, zowel de kruiding als de garing.
Om ook in de sfeer van de varkenspootjes te blijven koos Frank voor de "Mousse de Jambon, Patta Negra 36 mois Grande Réserve Blasquez". Nog niet zo lang geleden haalde hij zelf zo'n zwarte varkenspoot in huis, waarbij hij er pas aan de kassa achter kwam dat de aangegeven prijs niet voor de ganse poot maar per kilo was. Maar deze Grande Réserve smaakte zeker zo lekker.
Hoofdgerecht
Om het avontuurlijk te houden dook ik voor het hoofdgerecht in het orgaanvlees. Nochtans zal ik me hier zelden aan wagen. Maar als ik weet dat het goed klaargemaakt is en in kleine hoeveelheden geserveerd dan lust ik weleens een hersentje of zwezerik. Mijn gerecht heet "Tête de veau au jus de langoustines Bretonne, soufflé de langoustines, cervelle de veau". Slechts gedeeltelijk orgaanvlees, dus. De presentatie vond ik nogal gekunsteld, met die soufflé die zo een beetje zielig omgevallen tegen mijn kalfskop lag en de hersentjes die er bijna vanaf rolden. Maar de combinatie was zeer lekker: langoustinesaus, kalfsvlees en orgaanvlees met nog wat groentjes erbij. Zeker geslaagd en om duimen en vingers van af te likken.
Frank had net zoals ik al gehoord van de Japanse Wagyu koeien die met de hand gemasseerd worden, klassieke muziek te horen krijgen en bier mogen drinken. Allemaal om de ultieme zachtheid van het vlees te verkrijgen. Nu stond daar toch wel "Boeuf Wagyu confit croustillant, mousseline de pommes de terre et cecina" op het menu, zeker, dus die beslissing was snel gemaakt. Toen het gerecht geserveerd werd merkte ik toch een kleine ontgoocheling. We hadden namelijk allebei verwacht dat er een forse steak zou aangedragen worden, maar het Wagyu vlees was in dunne plakjes gesneden en in een mousseline geserveerd. Achteraf bekeken weet je dat men moeilijk een steak van 400gr. kan serveren als het vlees zo'n €1.000 per kilo kost. Volgens Frank was het wel bijzonder intens van smaak en was de textuur zo zacht dat het op je tong smolt. Hij had alleszins geen spijt van zijn keuze.
Dessert
Het dessert werd voor Frank een klassieke Dame Blanche. 3 bolletjes vanilleijs met daar de chocola in de vorm van boontjes rond gestrooid. Niet bijster origineel, maar een Dame Blanche is nu eenmaal wat het is.
Zelf ging ik weer voor het sterretje "Spécialités de La Paix" en nam ik "Pain perdu croustillant à la vanille Bourbon, compote de pommes" en dat is iets wat ik zeker ga proberen namaken. De pain perdu was gemaakt uit een rond uitgesneden stuk brood van een 5 tal centimeters dik. Het was mooi aangekorst vanboven met suiker zoals een crème brulée en door de vele melk in het brood deed de smaak daar ook wat aan denken. Omdat hij zo smeuïg was denk ik dat de pain perdu met een mengsel van melk en crème anglaise gemaakt was, maar dat is iets wat alleen de chef ons kan vertellen. De appelmoes en het ijs erbij waren een perfecte combinatie. Wie als volgende bij ons komt eten krijgt mijn eigen versie van dit dessert voorgeschoteld.
Conclusie
Culinair zeer geslaagd dus, dit bezoek aan La Paix. Al blijft de brasseriesfeer in combinatie met een kwaliteitskeuken toch wennen. Ik denk dat ik in een traditionele setting nog meer in alle rust van de gerechten had kunnen genieten. Maar als iemand mij wil uitnodigen: ik ben zeker kandidaat om nog eens terug te gaan!
Nieuwe commentaar posten (OPGELET: verschijnt pas na goedkeuring)