Internet rockstar goes musical

ECONOMIE

Je verblijft nu het grootste deel van je tijd in Amerika. Hoe vergelijk je de ondernemerscultuur ginder met die in België?

Ik zou eerlijk gezegd op dit moment niet meer terug full-time in België kunnen werken. Het is gewoon geweldig om te zien hoe in de US en zeker Californië ondernemingszin echt gevierd wordt. De mentaliteit is ook dat je gewoon moet doen waar je in gelooft, er wordt niet over-geanalyseerd zoals bij ons. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel twintigers gewoon bedrijven opstarten, en het bijna normaal vinden dat het een globale leider zal worden. Iemand die zijn startup verkoopt voor 170 miljoen krijgt van iedereen bewondering. Je mag daar echt fier zijn op je succes. Founders worden er als helden beschouwd. In België kijkt men daar heel anders naar. Hier heerst nog altijd een stigma dat een ondernemer niet mag falen of hij is voor altijd verbrand.

Kunnen we dan nog wel succesvolle startups vanuit België lanceren?

Ik denk het wel, al is het niet makkelijk. Als we specifiek naar de internetsector kijken, zie je toch dat Dries Buytaert met zijn Drupal en Acquia uiteindelijk toch naar de US is getrokken, en ook het Belgische Playfish is uiteindelijk een Amerikaans succes. Maar een bedrijf als Netlog bewijst dat het wel kan. Zij opereren vanuit België, maar het gros van hun leden zit in het buitenland. Het is wel kenmerkend dat ze alledrie gefinancierd werden door buitenlandse vc’s.

Het moeilijkste van ondernemen vanuit België is dat je je eigen succes relatief gaat zien ten opzichte van de omgeving waarin je zit. Je leeft natuurlijk met lokale media, en je vergelijkt je prestaties al snel met je lokale concurrenten. We zitten natuurlijk met een klein land en dus ook afzetmarkt, maar je zit wel met een globale concurrentie. Dat wordt een van de challenges van SonicAngel: de perspectieven van de Belgische en Amerikaanse teams gelijk krijgen.

In Amerika is ook veel meer VC geld beschikbaar dan in Europa. Dat op zich is toch ook al een handicap.

Er is inderdaad minder geld beschikbaar in Europa, maar we moeten dat niet overdrijven. Er is voldoende geld voor goede ideëen. Het probleem ligt vooral in de seed funding, die voor de initiële financiering moet zorgen. Daarom moeten we het ook slimmer gebruiken. Ik ben wel gewonnen voor de aanpak waarbij elke regio zijn specialisatie kiest. Dergelijke initiatieven moeten we veel harder doordrukken.

In Santa Monica, waar we nu het kantoor van SonicAngel US ligt, focust men volledig op 4 domeinen: muziek, tv, film en gaming. Je krijgt dan het ontstaan van bedrijven als myspace, digital domain (3D) of TopSpin (muziek platform). We zijn heel goed geplaatst om de Europese connectie te zijn voor een Amerikaanse industrie.

LRM is denk ik een VC die daar goed mee bezig is, maar ook vanuit het IBBT zie ik interessante initiatieven. Misschien moet men maar een seedcapitalfonds koppelen aan een incubatiecentrum als IBBT, en daar een Y-Combinator variant rond bouwen. Maar het is wel belangrijk dat het een incubatie wordt waarbij het gekoppeld wordt aan concrete doelstellingen, want soms heb ik eerder het gevoel dat projecten als palliatieve zorg in plaats van incubatie worden behandeld. Als iets niet lukt of er geen markt voor is, just stop it and move on. Dat is ook een deel van het proces, en zo kan de ondernemer ook zonder al te veel stigma of problemen gewoon verder gaan met een nieuw project. Leren is deel van de ervaring. Maar ik pleit er wel voor dat je specialisatiegebieden gecreëerd. Het is een goed moment, want we moeten toch ons land en zijn regio’s heruitdenken. Als bijvoorbeeld LRM (Limburgse Reconversie Maatschappij) in een bedrijf investeert, moeten die gewoon naar Limburg. En zo moeten we competentiecentra creëeren. Ik vind dat het bedrijf gewoon moet verhuizen naar die gebieden, niet te veel gepalaver, het ligt hier allemaal op 200 km zeg.

WERK

Tijdens je carriere bij Belgacom heb je ook weten innoveren vanuit een groot bedrijf. Hoe verliep dat?

Bij Belgacom heb ik 3 keer het proces doorlopen van een innovatie in een grote organisatie goedgekeurd te krijgen. De eerste keer met Skynet als internet access provider met ADSL. De tweede keer met Skynet als online media portaal. En de derde keer met de opstart van Belgacom TV vanuit Skynet, met ondermeer de aankoop van de voetbalrechten.

Uiteraard heeft dit veel energie gekost, want er was steeds weer de druk van Belgacom om die nieuwe activiteit in het grote geheel te integreren. Je moet dan aan intrapreneurship doen, waarbij je de manier van werken van een groot bedrijf moet aanvoelen en respecteren. Misschien had ik het grote voordeel dat een levenslange carriere binnen Belgacom niet mijn doel was. Daardoor kon ik zeggen waar het op aan kwam en mijn project verdedigen, en ook een andere cultuur binnen Skynet uitbouwen. Ongelofelijk hoeveel talent we daar bij mekaar hadden! Als ik achteraf terugkijk en ik mijn ervaring binnen startups en grote bedrijven vergelijk, dan moet ik vaststellen dat grote bedrijven uiteindelijk meestal de juiste dingen doen. Het duurt alleen heel lang voor ze een beslissing nemen. En dat ligt niet aan de topmensen, want die werken volgens mij meestal goed. Ik heb bijvoorbeeld altijd goed met zowel John Goossens als Didier Bellens kunnen samenwerken. Maar de managementlagen onder de top, die moeten nog hogerop zien te raken. En de minder talentvollen proberen dat dat soms te doen door anderen naar beneden te duwen. Dan begint de ‘politiek’, en dat is altijd de moeilijkheid.

Op een zeker moment heb je je succesvolle bedrijfscarriere achtergelaten om zelf een startup te beginnen. Waarom?

We zijn in volle economische crisis een startup begonnen. Dan nog wel in de muziekindustrie, waar het volop malaise is. En dan nog wel samen met een artiest. Iedereen verklaarde me gek.

Toen ik CEO van Skynet werd was ik amper 30. Achteraf bekeken was dit vrij jong, want ik moest mijn gebrek aan ervaring compenseren door zeer hard te werken. Een paar jaren geleden zat ik op een diner in Munchen met een Sloveense vriend die een aantal ondernemers uit Rusland, Israel en Scandinavië had uitgenodigd. Iedereen was zijn activiteit als ‘introductie’ aan het uitleggen. Ik begon op te sommen wat ik toen bij SBS/ProSiebenSat1 aan het uitbouwen was in 13 landen met internet, muziek, mobile, gaming en TV als Senior VP van Europa. En hoe impressionant dit misschien ook was: plots besefte dat ik er niet fier op was. Dit was niet waar mijn passie lag op dat moment. Ik vind het ook fascinerend om voor grote bedrijven zaken te realiseren, maar ik had zo’n goesting om opnieuw iets op te starten... Dan ben ik beginnen opschrijven op welke domeinen ik echt een verschil wou maken in de wereld. In al die domeinen ben ik ondertussen met iets bezig als ondernemer, investeerder of bestuurder, maar mijn persoonlijke passies zijn muziek, film en technologie, en zeker het kunnen ontwikkelen en ondersteunen van jong talent in die domeinen.

Dan ben je naar Amerika getrokken om SonicAngel op te richten?

Nee, het plan was dat ik met mijn echtgenote en zoontje een jaar zou proberen om in Amerika contacten te leggen en te kijken waar we konden aarden. Ik had een enorme nood aan verse lucht. We zijn eerst naar San Francisco getrokken, maar na een maand of 2 in Los Angeles terechtgekomen. Maar al snel wilden Maurice en ik samen iets opstarten, en we hebben dat iets sneller dan verwacht opgestart. Maurice was toen coach van Tom Dice bij x-factor, en geen enkele platenfirma wilde hem een kans geven. Ik geloofde ook in zijn talent en vooral ook in zijn instelling. En toen hebben we besloten om direct te beginnen en hem zelf een kans te geven. Het eerste jaar hebben we alles met ons 2 bekostigd: lonen betalen, op en af vliegen, bedrijf opstarten, producties en promotie, etc. Het was echt niet eenvoudig, en we hebben eigenlijk redelijk afgezien. Ik heb toen ook geleerd dat het belangrijk is om met 2 founders te zijn. Als het moeilijk gaat dan moet je je aan elkaar kunnen optrekken. Met Maurice heb ik ook echt een klik. Alles is snel besproken en beslist, dat werkt fijn. En we hebben enerzijds dezelfde instelling en ambitie, maar ook een grote complementariteit. Zo zat hij vorige week met Lords of Acid te spelen in New York tijdens een tour, en ik gaf een speech op de Innovation days op Stanford University. En een paar dagen later zaten we met een partner in Phoenix.

Ondertussen lijk je ook een zeer mooie work/life balans te hebben.

Ik heb daar ook bewust aan gewerkt. Drie of vier jaren geleden heb ik met een hoop CEO's eens gesprek gehad om te spreken over hun ervaring en keuzes, omdat ik het gevoel had in een klassiek patroon terecht te komen en begon te twijfelen of ik wel aan het juiste aan het doen was. We hadden net SBS verkocht aan ProSiebenSat1, en ik twijfelde aan mijn toekomst. Het was echt ongelofelijk hoeveel van hen spijt hadden dat ze de jeugdjaren van hun kinderen gemist hadden. Ik heb mezelf beloofd dat mij dat niet zou overkomen, die eerste 5 levensjaren zijn zo fijn. Mijn familie is echt belangrijk voor mij en ik wil dan ook voldoende tijd met ze doorbrengen.

We wonen in Santa Monica dicht aan het strand. 's Morgens sta ik op en loop tegen halfzeven naar de zee met mijn surfboard op mijn blote voeten. Het gevoel om dan op je plank naar de golven te peddelen, terwijl de opkomende zon op je hoofd begint te schijnen: dat is gewoon onbetaalbaar. Je kan mij daar goed herkennen: een twintigtal mensen die stijlvol op de golven surfen, en dan ik :-) En als ik uit het water kom, zitten Femke en Charlie op het strand en kunnen we samen ontbijten. En toch kan ik rond 9u beginnen met SonicAngel initiatieven, maar mijn dag is al geslaagd. En een sociaal leven in het buitenland is anders, waardoor enorm veel tijd kan doorbrengen met Charlie en mijn echtgenote. Maar na een week of 5 heb ik wel altijd last van heimwee, en wil ik mijn ouders en zusje en mijn vrienden zien. Dus we vliegen op en af met ons drie, wat soms wel zwaar is want ik heb enorm veel jetlag last. En we kunnen toch veel tijd met Charlie doorbrengen en toch ook dicht bij de Belgische familie en vrienden blijven.

Ook doordat Femke en ik nu samen in hetzelfde bedrijf werken kunnen we sowieso veel meer samen zijn. Dat was in het begin niet evident want je bent, zeker in de fijne maar zeer intense startup-periode constant met je project bezig bent. Ik ben er ongelofelijk dankbaar voor dat ze haar job bij EDS heeft opgegeven, zeker als je ziet hoe snel ze belangrijk is geworden voor het bedrijf. Dus ja, Ik ben best wel gelukkig op dit moment. Als je dan ook nog eens na alle onzekerheid de voldoening krijgt van aan Tom Dice een gouden plaat te mogen overhandigen, of die periode rond Eurovisie mee te maken, ja, dan is dat echt het opperste geluk hé. En niet alleen omdat het fantastisch is voor Tom, maar ook omdat we daardoor nog meer jong talent kunnen lanceren.

ETEN

Ben je de oppervlakkigheid en de fastfood in de V.S. nog niet beu?

In Santa Monica heerst een echte zee- en surfcultuur, wat betekent dat gezond eten er toch wel de norm is. Ginder smaakt een slaatje mij echt, omdat het precies lekkerder is. Ik kan dat moeilijk uitleggen. Maar in België eet ik dan toch liever iets anders. Dus ik eet ginder gezonder dan hier.

En die oppervlakkigheid en celebrity cultus is er natuurlijk wel, maar je moet daar mee overweg kunnen. Ondertussen heb ik een aantal mensen wel wat beter leren kennen. Dominique Deruddere heeft me met mensen in contact gebracht en ook Harry Sloan, voorzitter van MGM, heeft me geholpen. Ik zit ook in 2 raden van bestuur in Los Angeles en in San Francisco. Bovendien heeft Maurice als Praga Khan van Lords of Acid ginds een ongelofelijk gewaardeerde cultstatus. Vorige week belden zowel Tommy Lee (van Motley Crue) als Marilyn Manson om naar een concert van Lords te komen kijken.

En bovendien ben ik in Amerika toevallig mijn vroegere hacker-kameraad vanuit het middelbaar terug tegengekomen. Hij woont nu met zijn familie dicht bij ons op ongeveer anderhalf uur, en werkt als lead engineer bij Broadcom. Nu vieren we zoals echte Amerikanen samen Thanksgiving :-) Je moet dat ook gewoon allemaal relativeren. Ik hou wel van enerzijds 100% voor iets te gaan, maar tegelijktijd dat ook te relativeren.

Als we bij jou zouden langskomen, naar welke restaurant zou je ons dan meenemen?

Om te ontbijten zullen we naar Figtree's Cafe zijn op Venice Beach. Dat is fantastisch lekkere echt organic food with a view, en Chalie zit daar om de hoek op school. 's Middags zou ik je meenemen naar het restaurant van het hotel Casa Malibu Inn zijn. Het terras is op palen boven het water gezet en soms kan je er de dolfijnen zo zien voorbijzwemmen. Als vieruutje halen we wat sushi in warenhuis Whole Foods. Voor het diner gaan we op Sunset Boulevard naar het Le petit four, en daarna iets drinken en een concert meenemen in de Viper Room. Het leuke is dat je daar een mix van celebrities, zakenmannen en kerels in short met hun kinderen erbij ziet zitten.

Maar in België moet je natuurlijk in Bilzen zijn, waar mijn ouders en zus wonen :-) In frituur Big Joske voor de lekkerste frieten van het land. Of in Restaurant Bevershof als het wat uitgebreider mag zijn. Beiden zijn trouwens familie van mij.

Bart was duidelijk in zijn nopjes om terug in Brussel te zijn. Ondanks zijn jetlag wandelden we vanop het beursplein naar de Place Sainte-Catherine waar je buiten al staande aan de Mer Du Nord Seafood Bar overheerlijke verse vis kan eten. Na deze ideale aperitief zochten we op de Anspachlaan het Italiaans Restaurant Rugantino op. Toen we binnenkwamen werden we als familie ontvangen. In het sfeervolle interieur was het ook nog eens lekker tafelen met een kaart vol met traditioneel Italiaanse gerechten. 15 jaar geleden, toen de Anspachlaan nog een ruige buurt was, kwamen deze mensen hier toe en stampten ze dit restaurant uit de grond. Een mooi voorbeeld van ondernemerschap en vooral fierheid op hun vak. De bazin toonde me vol trots al de publicaties waarin lovend over hun restaurant gesproken werd. Tot en met een reclame voor Buitoni, waarvoor hun prachtige interieur als decor diende.

Bart moest lachen met mij, toen ik zei dat ik op een leeftijd gekomen was om het misschien wat serieuzer aan te pakken en te stoppen met startups. "Luister eens naar de commencement speech van Steve Jobs op Stanford", zei hij. “Je zal overtuigd zijn van zijn en mijn belangrijkste advies: Stay Hungry, Stay Foolish”.